شیمی درمانی سرطان ریه

برای بیشتر بیمارانی که سرطان ریه دارند، شیمی درمانی بخش مهمی از درمان بشمار می رود. در شیمی درمانی از دارو برای نابود کردن یاخته های سرطانی بدن استفاده می شود. در شیمی درمانی، درمان مستقیما به تومور اعمال می شود.

معمولا شیمی درمانی را با دیگر روش های درمانی پیشرفته ترکیب می کنند تا به مبارزه با سرطان و داشتن زندگی بهتر کمک شود.

روش های شیمی درمانی سرطان ریه در سه روش مقدماتی مورد استفاده قرار می گیرند :

Neoadjuvant یا شیمی درمانی مقدماتی

ممکن است پیش از جراحی استفاده شود تا بتوان یاخته های سرطانی را با آن نابود کرد. این روش به تومورشناس امکان آن را می دهد که موثربودن یک درمان خاص سرطان ریه را در مورد تومور تعیین کند.

شیمی درمانی یاری رسان

برای جراحی یا تابش پرتو به یاخته های سرطانی می باشد که با جراحی برداشته نشده باشند و از گسترش سرطان به سایر بخش های بدن جلوگیری می کند.

شیمی درمانی سیستمیک

بدین معنی است که گردش داروهای بکاررفته در شیمی درمانی از طریق جریان خون به یاخته های سرطانی، نقش بزرگی را در درمان سرطان درحال گسترش بازی می کند. در خلال درمان سرطان، پزشکان با معاینات بدنی، آزمایش خون، سی تی اسکن و MRI و عکس برداری با پرتو ایکس از قفسه سینه، میزان تاثیر شیمی درمانی را مرتبا کنترل می کنند.

برش مولکولی تومور سرطان ریه

در برخی از مراکز درمانی، پزشکان پیش از انجام شیمی درمانی، برش مولکولی تومور را تهیه می کنند. این کار به تعیین ترکیبی درست از داروهای شیمی درمانی که برای آن نوع خاص از سرطان ریه لازمست، کمک می کند.

در این تست، نمونه ای از تومور برداشته می شود و از بابت برخی آنزیم ها، پروتئین ها و ژن ها آزمایش می شود تا معلوم شود که احتمالا چه معالجاتی موثر خواهند بود.

هم اکنون از برش مولکولی برای این کار استفاده می شود: یک تست آنالیز جامع از تومور که معالجات را به اطلاعات خاص شخصی پیوند می دهد تا یک طرح درمانی مبنی بر مستندات را ایجاد کند. با اجازه دادن به پزشک برای انتخاب داروهای موثرتر از همان آغاز کار، برش مولکولی تومور می تواند در جلوگیری از سمی شدن غیرضروری بدن کمک کند و اجازه دهد که یاخته های سرطانی تا جایی که ممکنست، هدف حمله قرار گیرند.

Chemoembolization برای سرطان ریه

Chemoembolization گزینه درمانی جدید قابل دسترس دیگری برای سرطان ریه است. هنگامی که سرطان ریه به کبد گسترش می یابد، این روش درمانی، راهی را برای شیمی درمانی تومور ارائه می دهد و این در حالیست که بافت های سالم، کم ترین برخورد را با شیمی درمانی خواهند داشت.

در خلال انجام این روش، داروهای شیمی درمانی بوسیله یک میله جراحی مستقیما به تومور واقع در کبد تزریق می شوند. با کمک تصویربرداری انجام شده، پزشک میله را به رگ های خونی تغذیه کننده تومور وارد می کند.

داروهای شیمی درمانی با ذراتی که مسیر خون را به تومور می بندند، مخلوط می شوند، این کار embolization نام دارد. این عمل از گردش داروهای شیمی در تمام بدن جلوگیری می کند و تمرکز زیاد شیمی درمانی را بر روی خود تومور میسر می سازد.

روش درمانی Chemoembolization که کم ترین تخریب را دارد، با وجود رساندن دوزهای بالا از داروهای شیمی درمانی، سمی شدن یاخته های سالم توسط شیمی درمانی را به حداقل می رساند.

نتیجه گیری

چگونگی شیمیدرمانی به نوع تومور بستگی دارد.در سرطان ریه با یاختههای کوچک، سیس پلاتین و اتیپوساید بیشتر مورد استفاده قرار میگیرد. ترکیب کربوپلاتین، جمسیتابین، پاکلیتاکسل، وینورلبین، توپوتکان و ایرینوتکان نیز مورد استفاده قرار میگیرد. در سرطان ریه با یاختههای بزرگتر پیشرفته (NSCLC)، شیمی درمانی باعث بهبود بیمار میشود و به عنوان اولین درمان مورد استفاده قرار میگیرد، به این شرط که بیمار شرایط درمان را داشته باشد. به طور کلی، دو دارو مورد استفاده قرار میگیرد، که یکی از آنها بر پایه پلاتین (یا سیس پلاتین یا کربوپلاتین) میباشد. داروهای معمول دیگر جمسیتابین، پاکلیتاکسل، دوستاکسل،پمترکسد،اتیوپوساید یا وینورلبیبن میباشند.

شیمیدرمانی کمکی به استفاده از شیمی درمانی پس از جراحی به ظاهر درمانی برای بهبود نتیجه اشاره دارد. در NSCLC، نمونهها در طول جراحی از غدد لنفاوی اطراف گرفته میشوند تا به مرحله بندی کمک کنند. در صورت تأیید مرحله ۲ یا ۳ بیماری، شیمی درمانی کمکی میتواند پس از پنج سال احتمال زنده ماندن فرد را ۵٪ درصد افزایش بدهد. ترکیب وینورلبین و سیس پلاتین از رژیمهای قدیمی موثرتر است. شیمی درمانی کمکی برای افرادی که مبتلا به مرحله IB سرطان هستند بحثبرانگیز است، زیرا آزمایشهای بالینی به طور واضح نشان ندادهاند که این امر مفید واقع خواهد شد. آزمایشهای شیمی درمانی قبل از عمل (شیمی درمانی نئوادجوانتی) NSCLC قابل برداشت بینتیجه بودهاند.